من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

                     تو بیا

توبمان با من تنها تو بمان

  ****

  جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو به جای همه گل ها تو بخند

            ریسمانی کن از آن مویی دراز

   تو بگیر            تو ببند

  ****

  تو بخواه

           پاسخ چلچله ها را تو بگو

           قصه ی ابر هوا را تو بخوان

                        تو بمان با من تنها تو بمان

                        در دل ساغر هستی تو بجوش

    من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

                              آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

اوني كه تنهاترينه حتي سايه هم نداره

هررفيق راهي با من دوسه روزي همسفر شد

انتهاي اين رفاقت واسه من چه زودگذر شد

هركي بازمزمه ي عشق دوه روزي عاشقم شد

عشق اون باعث زجر همه ي دقايقم شد

چقدر بده ندونی آخرش چی می شه

                                   کدوم حرف راسته کدوم دروغ

البته اینو که نمی شه گفت بهتره بگم چقدر بده که آدم  ....آدم....

نمی دونم چی بگم کلمه ی مناسب پیدا نمی کنم

فقط اینو می دونم که من خیلی.............

قدكشان بالا روم از خاك محبوب زمين

قطره هاي خنده ات آب  حيات هستي است

غرق گشتم از هجوم خنده هاي نازنين

شب شداما بازدرتنهايي خودمي روم

تابيايي بشكني اندوه شب را بهترين

شاعرشب باز مي خواهدببيندشعر تو

شعرگواي شاعرصبح طلوع خوشه چين

شعراحساس     حضوراوكنارشاعراست

پس به يمن بودنش گويم كه به به نازنين

آرزودارم بيايي در بغل بشيني و

بازگويي اززمان رفتنت تنها   همين